Orð..

...vandamálið virðist oft vera að finna þessi réttu... ekki bara heila eða hálfa runu af orðum, nei þau verða að innibera ákveðna merkinu, ef þau eru ekki merkingarbær þá eru þau ekkert nema stafarugl sem engin skilur, nema skilja vilji svo mikið að eigin skilningur hans/hennar gefur orðunum merkingu, merkingu sem þau höfðu ekki í byrjun.. en hafa núna..en fyrir öðrum getur þessi merking verið merkingarlaus. Nei ég er að tala um  þessi orð sem renna svo vel saman að úr verði orðræða sem kveikir ljós... ljós sem vísar veginn á leiðarenda. En einmitt núna er ég uppiskroppa með orð, engin orð, ekkert ljós... sit einfaldlega í myrkrinu, langt frá því að komast á leiðarenda. Reyndar hef ég alltaf sagt að orð séu ofmetin, þó svo að ég virðist ávalt hafa eitthvað að segja um allt og ekkert.. kæri mig bara ekki um orð án atferla. En núna á ég ekki til orð..

(sett inn afþví að það er svo innilega langt síðan ég bullaði í ykkur síðast.. allt og langt síðan að ég hef gefið ykkur tækifæri að sveima um í þessum endalaust erfiða kolli mínum.. en ef þið komið með uppástungu um eitthvað sem ég get bullað um fyrir ykkur þá er ég meira en til... sjáum hvað þið eruð sniðug að finna orð/málefni )

“Never before have we had so little time in which to do so much.” 
                                                                                       Franklin D. Roosevelt 

Tíminn, tíminn, tíminn...

Ekki stórt orð en orð sem hefur mikla ábyrgð á herðum sér... Til dæmis segjum við að tíminn lækni öll sár. En stennst það?  Ég er alls ekki að persónugera tímann hér og klæða hann uppí einhvern super hero búning. Frekar myndi ég segja að ég sé að reyna að skilja orðatiltækið. Ef þetta er rétt, hversu langan tíma erum við að tala um.. og það sem meira er hvað er tími?? Mér finnst ég alltaf vera að keppa við tímann en aldrei þekkt anstæðinginn og aldrei skilið afhverju hann virðist oftast hafa betur í viðureignum okkar... en ég veit ekki hvort ég geti þakkað honum fyrir að lækna mín sár.  

Einstein sagði að tíminn væri afstæður. Já tíminn er háður mismunandi viðmiðum, og hvað mig varðar þá er hann háður mínum viðmiðum. Viðmiðum um hvað mér finnst gott, slæmt, lang, stutt… Þessi viðmið þurfa alls ekki að vera þín viðmið en það skiptir mig engu máli, mín viðmið koma mér þangað sem mig langar að fara á þeim tíma sem mig langar að komast þangað. Og ég byggi  daginn minn, vikuna og jafnvel heilu árin á þessum viðmiðum. Stundum verða þessi viðmið til á einu augnabliki, stundum þróast þau með tímanum en þau eru mín viðmið.  

Því eldri sem ég verð þá finnst mér að hvert árið líði hraðar en árið á undan. Ég næ engan vegin að halda í við æðandi tímalestina og oft mig svima af hraðanum, stundum þarf ég taka á öllu sem ég hef til að missa ekki af þessari æðandi tímalest. Og stundum gleymi ég að tíminn sé afstæður og að viðmiðin séu mín. Það er á þeim tímum sem ég týni sjálfri mér og ekkert hræðir mig eins mikið eins og týnd markmið, týnd viðmið, týnd von, týndir draumar og týnd ég. En tíminn sér til þess að ég lendi aftur á fótunum… hhumm nei, í rauninni er það ekki tímanum að þakka þar sem hann er afstæður, það er mér að þakka, en til þess að mér takist að lenda á eigin fótum þá þarf ég tíma, ekkert gerist á engum tíma, enginn tími er ekki til, en samt er tíminn afstæður..úúúfff of flókið kannski.. en ég þarf líka kjark, vilja, von…  en það er annað mál, höldum áfram að reyna ræða tímann...         

Þegar ég var barn,var engu líkara en tíminn væri óendanlegur og ekki til nema þegar ég var að bíða eftir einhverju. Er ég hætt að bíða, er það ástæða fyrir því að tímin skuli æða svona áfram? Nei ég er ennþá að bíða, kannski er ég að bíða eftir einhverju sem viðmið mitt á tímanum kannast ekki við. Hvernig get ég notað tímann til að mæla fjarlægð og lengd á því sem ég veit ekki hvað er og hvað þá hvenær það muna koma? Ef tíminn er afstæður, hvers vegna líður hann þá svona hratt þegar ég síst þarf á því að halda?          

Fyrir löngu síðan var ég spurð að því hvar ég sæi mig eftir 5 ár. Ég gat ekki svarað því þá, kannski skorti mig ímyndunaraflið. En ég hef enn ekki svar við þessari spurningu því fimm ár eru hinu megin við hornið. Ég er að vissuleyti hrædd við að vita hvar ég verð eftir fimm ár, verða markmið mín orðin að veruleika eða hafa viðmið mín á tímanum breyst? Verð ég hætt að nota tímann sem viðmið á gæðum og göllum?

Eins og flestir sem lesa þessa heimasíðu vita þá er ég tímavillt, ég hef aldrei náð að lifa í fullkomnu samræmi við tímann. Svo að ég er að hugsa um að hætta að pæla í þessu.. enda skilar það engu

Ég vaknaði í morgun, þreyttari en þegar ég fór að sofa í nótt. Blótaði lærdómnum, (sem virðist ekki yfirgefa huga minn í eina mínútu) og kaffi-fíkninni (sem líklegast veldur því að ég vakna með hausverk á hverjum einast morgni) en ákvað að dagurinn í dag yrði góður. Í hálfum hljóðum muldarði ég við sálfan mig að ég yrði að finna morgunglaða sjálfið sem ég virðist vera búin að týna og í kvöld skildi ég fara að sofa snemma (reyndar hef ég sagt þetta á hverjum morgni síðustu 2 vikurnar). Gauti átti álíka slæman morgunn og allt var ómögulegt (illt í höfðinu og maganum, þreyttur í fótunum og hungraður), engu líkara en hann væri 75 ára gamall og lífið of erfitt til að takast á við. En eftir smá þras ákvað ég að hann ætti rétt á smá morgunfýlu líkt og ég. Ég kom honum á fætur og gaf honum morgunmat (hrísmjólk.. uumm... morgunmatur sem gæti örugglega komið mér í betra skap, en þar sem ég ætla að komast í kjólinn fyrir jólin þá verður hrökkbrauð og kaffi að duga).
     Ég settist við eldhúsborðið og horfði útum gluggann, ennþá svolítið dimmt þó að klukkan sé farin að nálgast níu, enda kominn 7.desember. Jólaskapið hefur fengið að lúffa fyrir lærdómnum en þar sem ég er haldin alvarlegri ritstíflu þá finnst mér stundum eins og ég grípi í tómt. Jólalögin hafa fengið að óma annars lagið en eru einvern vegin ekki nóg. Ég á bágt með að trúa að það séu ekki nema 17 dagar til jóla og syngjandi litla jólastelpan sem kemur á yfirborðið á hverju ári sé ekki farin að fá fiðrildi í magann og gæsahúð við að finna piparkökuilminn. En það eru aðeins átta dagar þangað til við mæðgin erum komin til Íslands og þá tekur litla syngjandi glaða jólastelpan við. Það er ekkert sem jafnast á við jólaundirbúning í faðmi fjölskyldunnar og íslenska jólastressið sem minnar mann á að bráðum koma blessuð jólin. En þangað til verð ég að finna styrk til að þrauka og fókusa á það sem er mikilvægara en ég og hugarástand mitt.
      Klukkan er núna farin að ganga þrjú og engu líkara en ég sé ennþá sofandi. Lagið Breath með Anna Nalick er á repeat... “life’s like an hourglass glued to the table”.. “These misstakes you made, you’ll just make them again if you only try turning around”.. Líklegast best að draga djúpt andann og og koma sér í stellingar því að tíminn virðist eki ætla að bíða eftir að ég nái að losa þessa stíflu. Kannski annar kaffibolli sé trikkið.
     Túlkun á táknrænum samskiptum kynjanna bíða mín og allar sextán bækurnar á borðinum láta verkið framundan líta út fyrir að vera óleysanlegt.. en ég á eftir að ná tökum á þessu, ég efast ekki um það, ég þarf bara að finna námsmanninn innra með mér, (sem ég fæ borgað fyrir að vera) og losa mig vig kærulausu, ófókusuðu og illskiljanlegu persónuna sem drottnar á yfirborðinu. Ég kann, ég get og ég skal...
     En þangað til það gerist þá verð ég að minna mig á að þetta verður góður dagur og gera mitt besta, því það er að sjálfsögðu það eina sem ég get gert.

 

Ef þú ert ekki til í bull núna þá myndi ég hætta að lesa strax..ég hef nefnilega bara eitt í huga þessa stundina og það er að bulla þangað til ég get ekki bullað meira ...

Úúúfff...verð aðeins að pústa núna.. langt síðan að ég notaði síðuna mína til að hreinsa hugann svo að annað komist fyrir í þessum elskulega kolli mínum. Ég þarf virkilega að hafa fókusinn í lagi þessa dagana og það er frekar erfitt þegar kollurinn er fullur af frekar þokukenndum hugmyndum og tilfinningum. Þessi síða mín hefur nefnilega oft virkað ágætlega sem einskonar “sorpa”... hérna get ég “hent” frá mér öllum þeim hugsunum og pælingum sem eru að þvælast fyrir og taka upp það pláss sem námið á að fá.

Um daginn fékk ég það "snilldar" hugmynd að skrifa stóru ritgerðina mína um samskipti kynjanna og með hjálp nokkurra virtra félagsfræðinga ætlaði ég að koma með kenningum um samskiptaerfiðleika sem oft eiga sér stað milli karla og kvenna... sem sagt hver væri eiginlega ástæðan fyrir því að kynin eiga svona auðvelt með að misskilja hvort annað. Allavega þá var þetta hluti af stóru spurningunni, auk þess sem ég ætlaði að koma inná gríðarlega aukningu á skilnaðartíðni og notast við breytta menningu og..anyway you get the point (or not). En ég komst fljótlega að því að þetta var mjög vanhugsuð hugmynd og hreint út sagt fáránleg... ætla ekki að fara mikið út í smáátriði en ég var fljót að fá bakþanka eftir að hafa lesið nokkrar rannsóknir um viðfangsefnið. Ég hafði hugsað mér að notast við kenningu sem heldur því fram að ástæðan fyrir samskiptaerfiðleikum karlmanna og kvennamanna sé að við erum ekki hluti af sömu menningunni og að hægt sé að skipta kynjunum niður í tvær menningar strax á fimmta ári. Með því að alast upp sem hluti af sitthvori menningunni lærum við að tjá okkur og skilja aðra á tvo ólíka vegu (The two culture theory). Afar áhugaverð kenning og á meðan ég las hana þá var engu líkara en ég fengi ákveðna uppljómun og fannst ég nokkuð viss um að ég hefði fundið ástæðuna fyrir því að ég er enn laus og liðug (eða allavega laus)... Ég var alveg tilbúin að gleypa þá hugmynd að það sem hefði farið úrskeiðis í mínum samböndum og frekar döpur samskipti mín við þá karlmenn sem ég hef fallið fyrir hafi einfaldlega verið vegna þess að við höfðum fengið svo mismunandi grunn í samskipta-skilning og tjáninu. Já þetta hlyti bara að vera ástæðan fyrir því að ég átti í erfiðleikum með að skilja þá og þeir áttu í erfiðleikum með að skilja mig... og að útaf öllum þessum skilnings- erfiðleikum var ekkert annað að gera en að slíta samskiptum og leyta af einhverju öðru... eða er það hægt??? Hvernig uppeldi verður hin fullkomni maður fyrir mig að hafa fengið?
Og enn frekar (já það þurfti endilega að poppa upp þetta stóra EN og lausnin á hugarangri mínum hvarf að sjálf sögðu ekki eins og dögg fyrir sólu), ekki ætlaði ég að gleypa þessa kenningu án þess að skoða mótsögnina. Og að sjálfsögðu kom það í ljós að ég hafði ekki lykilinn að ráðgátunni í hendi mér.. Karlmenn eru víst ekki svo ólíkir kvennmönnum þegar samskipti eru annars vegar og ég fann nægilega margar rannsóknir sem studdu það, en ekki svo margar sem studdu kenninguna mína góðu (nema kannski nokkrar síður fræðilegar bækur eins og karlmenn eru frá mars og konur frá venus..eða hvað hún nú heitir). Ég verð greinilega að fara í naflaskoðu áður en ég get farið að kenna uppeldi um frekar döpur samskipti mín við mína fyrrverandi. En (og aftur kemur enn því að ég er ekki tilbúin að gefast svona auðveldlega upp)... ef við erum ekki svo ólik þegar samskipti eru annar vegar, hver er þá ástæðan fyrir þessum misskilning sem oft kemur upp í samböndum/ hjónaböndum... Við vitum öll að misskilningur getur átt sér stað í samskiptum án þess að kyn þeirra sem eiga hlut að máli komi því nokkuð við. Misskilningur getur komið upp í öllum samskiptum...
     Þá langar mig að koma með þessa spurningu... Höfum við þá minna umburðarlyndi ganganvert mökum okkar þegar misskilningur kemur upp? Ætlums við til, eftir e-h ákveðin tíma, að maki okkar skili okkur það vel að misskilningur eigi ekki að eiga sér stað? Ætlast maður kannski til þess að ef maður gefur hjarta sitt einhverjum (sem ekki er í fjölskyldunni (bara svona til að forðast allan misskilning)) að upplýsingar um tilfinningar og væntingar okkar fylgji með í pakkanum? 
      Og þá rann það upp fyrir mér.. kannksi er ég bara of tilætlunarsöm og skortur á umburðarlyndi gagnvart hinu kyninu af skornum skammti ... eða kannski fæddist ég bara ekki með þetta karlkyns FATT... eða kannski hefur bara enginn karlmaður fattað mig... hehehehe fattiði hvað ég er að meina? Bara smá svona svo að ég geti friðað samviskuna  (Og annað..síðan hvenær varð ég svo gömul að ég er farin að nota karlmaður  í staðin fyrir strákur.. það fór alveg fram hjá mér, ég sem var að halda uppá tvítugsafmælið mitt í fyrra )
     Já og eitt enn..just in case your were wondering.. þetta er ekki hluti af BA ritgerðinni minni..hehehe...

Jæja langt bull í þetta sinn.. gæti þurft að bulla meira fljótlega... nóg til af bulli í þessum kolli !

Túrílú allihop

Hæ alli saman

Ég hef verið léleg að skrifa hérna því að ég er búin að vera að setja upp nýja síðu fyrir ættingjana á 'Islandi svo að allir geti fylgjst með litla prinsinum vaxa og þroskast. Það þýðir einfaldlega það að ég hef ekki haft tíma til að bulla hérna.. en ég skal fara að taka mig á fljótlega eftir að BA ritgerðin er frá.. gæti verið að ég komi með smá bull fyrir ykkur svona einu sinni eða tvisvar áður en ég fer heim í jólafrí en lofa engu...

Anyway þá eru þessi skilaboð komin til skila... Ástar-, saknaðar- og jólakveðjur frá Lundi

Thelma Björk

Spurningar, spurningar, spurningar...

Mannleg samskipti og mikilvægi þess að geta notast við líkamlegar tjáningar! HHuummm

Eins og vanalega þá er margt sem brýst um í huga mér og endalausa spurningaflóðið ætlar engan enda að taka. Afhverju, hvernig, hvar, hvenær... o.s.frv. Þó svo að spurningarnar séu margar og marvíslegar þá hef ég sjaldnast svörin. Og að spyrja sig að svörum væri að bæti afhverju við afhvejru sem var til staðar áður en þetta afhverju kom upp. Ég efast ekki um að ef ég myndi halda svona áfram þá myndi ég fá ykkur með í þennan rosalega rússíbana sem ég sit í núna. Til þess að leyfa ykkur að vera aðeins með þá langar mig skella fram einni spurningu sem er búin að vera mér ofarlega í huga síðan ég byrjaði að lesa bækur sem eiga að nýtast mér í BA ritgerðinni. Getum við átt samskipti við aðra án orða? Og enn frekar getum við talað um samksipti þegar athafnir eru ekki teknar með í reikinginn? Hversu mikilvægar eru andlitshreyfingar okkar og líkamstjáningar? Já ég kem sjaldnast með auðveldar spurningar og býst ekki við auðveldum svörum. En ég skal reyna að úrskýra “my troubled mind” aðeins frekar. Frá því að ég flutti hingað til Sverige hef ég notast svolítið við veraladarvefinn og þar sem ég er ekki kominn með webcam er óhætt að segja að ég geti ekki mikið notast við andlits- og líkamstjáningar til að sýna fram á viðbrögð mín við hinu og þessu. Nú hef ég komist að því enn betur að MSN er afar misskilið tjáningarform. Þar geta ég notað öll orðin í orðabókinni og þó víða væri leytað, ég get meira a segja skipt um tungumál án mikilla erfiðleika (slettur á ensku og sænsku hér og þar) en hættan á að vera misskilin margfaldast... Að setja á svið mannleg samskipti án þess að hægt sé að grípa til svo mikið sem andlitsdrátta er engin barnaleikur. Ég neita því ekki að “emotions karlanir” hjálpa mikið og skipta oft sköpum.. en hversu nauðsynlegir eru þeir? Getum við komið tilfinningum okkar og hugsunum á framfæri ef við getum ekki notast við þessa karla? Til að hjálpa okkar að svara þessum spurningum þá ég er með tillögu til þín/ykkar: “Hvernig væri að taka eina viku í að spjalla á MSN án þess að notast við karlana góðu”? Mér þætti afar vænt um að þið mynduð taka þátt í þesssu með mér og saman gætum við komist að því hversu mikilvægar líkamlegar tjáningar geta orðið. Ég tek það fram að heil vika er alls ekki nauðsynleg og fyrir ykkur sem eru á msn mikinn hluta dagsins gæti einn dagur verið meira en nóg. Ég yrði ævinlega þakklát fyrir þáttöku ykkar í þessari athugun minni og ef þið gætuð síðan sent mér nokkrar línur um reynslu ykkar. Mailið mitt er tbg1@hi.is eða bara commenta á þessari síðu. Ég mun síðan leyfa ykkur að fylgjast með niðurstöðunum hérna..

En ég ætla að láta þetta nægja í bili.. Þangað til næst.. gangi ykkur vel (vonandi að sem flestir taki þátt)

Kveðja
Ykkar Thelma

 

Jæja þá eru 3 vikur liðnar frá því að haldið var til Sverige. Tíminn hefur liði hratt, kannski aðeins of hratt. Fyrsta prófið nálgast óðfluga og bækurnar sitja og stara á mig á náttborðinu og bíða eftir því að vera lesnar.. well a.m.k lengra en fyrstu blaðsíðurnar.

Ég sit núna við eldhúsborðið með bækurnar góðu mér við hlið og reyni að láta fram hjá mér fara að það er sól og blíða úti. Það er ekki hægt að sjá ummerki um haustkomu hér í Lund, fyrir utan nokkur laufblöð sem hafa fallið á ný slegið grasið. Hvernig væri að færa sig bara út í gað og lesa smá vegis. Koma svo inn og glósa

(14 tímum síðar)... Flestir kannast við orkuleysi, þessa tilfinningu sem lætur manni líða eins og allt loft sé úr manni og ekkert sé mikilvægara en að sofa aðeins meira. Það getur verið svo þreytandi að vera þreyttur… Ég hef alltof oft gripið í koffínið, sem getur oft gert kraftaverk (þó tímabundið sé). En ég tók þá ákvörðun þegar ég flutti að með nýju landi kæmu nýjar áherslur og að leggj meiri áherlsu á vatn en kaffi var eitt af þeim. Eina vandamálið er að það er ekkert ávanabindani í vatninu líkt og kaffinu. Jafnvel ætti það að vera nóg að bíta á jaxlinn í nokkrar vikur í viðbót og læra að elska vatnið eins og ég elska kaffibollann minn á morgnanna.  Í þessum töluðu orðum þá fatta ég að herbalife teið mitt er uppi í skáp og gæti hugsanlega reddað þessum lærdóms degi mínum. Auðbjörg og Hildur halda ekki vatni yfir þessu tei (bókstaflega ) þannig að ég ætla að láta á það reyna… Fyrir einhverjum vikum þá talaði ég um freistingar og hversu erfitt ég ætti með að standast þær… hhuummm skyldi kaffi bara vera freisting sem ég stenst ekki eða er þetta fíkn??? Hver er munurinn á fíkn og freistingum sem ekki er hægt að standast ???

  Síðasta helgi var mjög góð...afmælishelgi fyrir Gauta  Á laugardaginn vöknuðum við mæðgin snemma og böuðum köku,skreyttum hana með fullt af nammi og skreyttum síðan húsið með blöðrum og kappaksturs-bílaskrauti (dúkum, disku, glösum, rörum, servíettum og lúðrum) og vöktum svo Rakel og Bjarka til að koma í afmælisveisluna. Prinsinn opnaði gjafirnar og lék sér mað það fram eftir degi. Föndraður var kastali fyrir nýju riddarana (nýjasta æðið), teiknað, fótboltaæfing ofl. Á sunnudeginum lá leiðin svo til Köben og fórum við í dýragarðinn. Þar eyddum við öllum deginum í glaða sólskyni. Gauti var að sjálf sögðu hæst ánægður með þetta allt saman. Hann tók þá stóru ákvörðun þennan dag að hætta með duddu og gaf krókudílnum dudduna sína. Loksins var hann tilbúinn og mamman mjög stolt af 4 ára syni sínum J En hann Gauti minn hefur átt frekar erfiða viku núna, líkleg er hann búinn að gera sér grein fyrir að hann er ekki í sumarfríi heldur sé hann kominn hingað til að vera. Eins þægileg og róleg síðasta vika var þá hefur þessi verið algjör andstæða hjá honum. Hann er ekki sáttur við leikskólann og ef hinum er boðið eitt þá vill hann annað. En við erum mikið búin að spjalla um þessa hluti og hér dugar ekkert nema þolinmæði og umhyggja. Næsta vika verður vonandi betri. Annars hef ég verið að kenna honum stafina og hann kann orðið að skrifa G, L, T og I. Hann er áhugasamur nemandi með heldur mikla fullkomnunaráráttu (hhuumm frá hverjum fær hann það). Svo er hann orðinn eldklár í að hjóla á nýja flotta hjólinu sínu (sem hann fékk frá pabba sínum í sumargjöf). Fótboltaáhuginn hefur ekkert dvínað (þökk sé Bjarka) og nú er komið annað gæludýr á heimilið. Já Gauti fann snigil í skel þegar við vorum í hjólreiðatúr í dag og hann fékk að taka hann með heim (hann hefur ekki enn fengið nafn). Við munum reyna að halda honum á lífi í nokkra daga og sjá svo til, kannski er hann bara kominn til að vera...a.m.k fram að jólum  

  En núna er kominn tími til að hætta..kannksi að ég bæti við þessa færslu um helgina.. kemur í ljós. Þangað til næst þá sendum við 100.000 kossa og ástarkveðjur til ykkar allra...

 

Hejdå

 

 

 

p.s smá íþróttahugleiðingar um ÍBV hérna til hliðar fyrir þá sem nenna að lesa það... 

 

 

Er ekki komin tími til að blogga??  Ég er búin að vera að humma það fram af mér í svo langan tíma og nú þegar ég loksins gef mér tíma finnst mér líkt og ég sé Davíð og verkið framundan Golíat.

Svo margt hefur skeð á stuttum tíma... Eins og flest ykkar sem lesið þetta blogg vitið þá erum við flutt til Lund í Svíþjóð. Yndislegur bær..eða á að kalla þetta borg?? 100.000 manns sem búa hérna þannig að þetta telst líklega vera borg. Síðustu daga er veðrið búið að leika við okkur og í dag er spáð 23°C. Ekki slæmt að fá smá framlengingu á sumarið. En það er stannslaust verið að minna okkur á að þetta séu líklegast síðustu sólardagarnir og það sem bíði okkar sé haust með tilheyrandi rigningu og roki. En við íslendingarnir kippum okkur ekki upp við það, enda fær í flestan sjó þegar rigning og rok eru annars vegar.

Við fjórmenningarnir höfum eytt talsverðum tíma í að versla inn fyrir litla heimilið okkar og eftir rúmlega fimm klukkutíma í Ikea vorum við sammála um að koma ekki þangað aftur á næstunni. Strákurinn á kassanum sagðist aldrei hafa séð neinn versla svona mikið og brosti svo til mín líkt og hann vorkenndi þessum verslunaróða útlending. Litla heimilið er loksins að verða vistlegt, nú vantar bara litlu hlutina svo að punkturinn sé kominn yfir i-ið. Okkur líður vel hérna þó svo að fjarlægðin frá ástvinum sé oft þrautin þyngri. En fjarlægð getur verið af hinu góða og að vera fjarri heimaslóð er að sjálfsögðu lærdómsríkt og þroskandi.

Gauti minn er að standa sig eins og hetja. Hann er byrjaður á leikskólanum og hef ég ekki þurft að skilja við hann grátandi einu sinni. Yndislegur leikskóli og yndislegar konur sem vinna þar, að vísu ekki Íris (sem hann sá ekki sólina fyrir á Mánagarði) en hann fer þangað brosandi og kemur heim brosandi þó svo að hann skilji ekkialveg og geti ekki talað sænskuna ennþá. Að fara í strætó og út í fótbolta með Bjarka er númer eitt, tvö og þrjú. Auk þess fær hann að vera í stuttbuxum og stuttermabol frá morgni til kvöld, leika sér í sandinum, bað á hverju kvöldi og sofa uppí hjá mömmu... bara draumur. En ég geta ekki neitað því að hann saknar þeirra sem eftir urðu heima og hann spyr um ykkur þó svo að hann sé ekki enn búin að fatta að ef hann vill heyra í ykkur þá verður hann að tala í símann. Hann hefur aldrei verið mikið fyrir síma þessi elska. Hann lærir eitthvað nýtt á hverjum degi og ég sé þroska mun á honum eftir aðeins 2 vikur. Hann mun koma heim um jólin og tala sænskuna eins og innfæddur, sýna ykkur hvað hann er duglegur að geta borðað með hníf og gafli, skrifað stafina sína og fleira...ég efast ekki um það. Hann á svo afmæli á mánudaginn og um helgina ætlum við að gera okkur glaðan dag og leyfa honum að ráða hvað hann vill helst gera.. fámennt afmæli en góðmennt

Skólinn er líka mjög fínn, góður kennari og bekkurinn okkar samanstendur af allra þjóða kvikindum eins og sumir myndu segja það Námið fer að þyngjast núna og næsta vika fullbókuð, enda fyrsta prófið 4 október. En krefjandi er eitthvað sem ég leyta uppi svo að ég ætti að komast í gengum þetta. Alltaf gott að vera jákvæður og taka einn dag í einu. Það er án efa mottó sem ég ætla að temja mér hérna í “litlu” borginni Lund.

Enn nú er kominn tími til að kveðja enda þessi pistill orðinn frekar langur... Ég ætla að reyna að vera meira inná msn-inu núna þegar internetið er komið í lag og fyrir ykkur sem viljið slá á þráðin þá er ég komin með gemsa númer (0046-739675076). Heimilssíminn ætti að vera kominn í lag í lok mánaðarins.

Ástar- og saknaðarkveðjur ...

Hejdå

Jæja elskurnar Kom bara til að segja hæ og bæ... er ekki búin að vera í sambandi síðustu vikur og nú er ég komin aftur til að segja ykkur að ég er að flytja út (heim) á eftir og mun láta heyra í mér þegar ég er komin með nettengingu og koma mér fyrir og allt hitt ... Veit að ég skulda feitt blogg og feita afsökunarbeiðni á fjarveru minni.. en enough for now ... love you all HUge hugs and kisses Thelma

Fjórða næturvaktin í röð. Undir venjulegum kringumstæðum ætti ég að vera þreytt, en ég er það einhverja hluta vegna ekki. Nei nú er ég ekki alveg hreinskilin, reyndar er ég dauðþreytt en málið er bara að ég bara get ekki sofið. Og þegar ég get ekki sofið þá fer ég að velta lífinu og tilverunni fyrir mér. Einhver sagði eitt sinn við mig að hugsa hvítt þegar ég get ekki sofið, annar sagði mér að hugsa svart og enn annar sagði mér að hætta bara að hugsa og fara að sofa. Well ekkert ef eftirtöldu virkar í kvöld. Þess vegna sit ég hérna, sé ég hvítt, svart og hugsanirnar flæða útúr höfðinu á mér þangað til viskubrunnurinn verður tómur  Klukkan er ekki orðin fjögur og sólin er að koma upp. Birtan er eitt af því sem gerir sumarið svona yndislegt. Hlutirnir eru einhverja hluta vegna svo mikið auðveldari yfir sumartímann. Hafið þið tekið eftir því hvað það er mikið auðveldara að fara á fætur, hvernig maður vaknar nánast brosandi? Hitastigið er svo sem ekki búið að vera að leika við okkur íslendinga en smá sólargeislar og við erum öll komin í þunna sumarklæðnaðinn með ís í annarri og kaldan öl í hinni. Grillin flykkjast útúr bílskúrunum og hamarshöggin dynja frá morgni til kvölds... Sumarið er tíminn

Ég fór að velta því fyrir mér um daginn hversu mikið hugrekki ég þyrfti á að halda til að vera 100% heiðarleg við allt og alla, alltaf. Eða hvort ég væri nægilega heiðarleg yfir höfuð! Get ég verið heiðarleg við hvern sem er, hvar sem er og hvenær sem er? HHuumm já þegar ég kemst á svona flug þá er alltaf jafn erfitt fyrir mig að lenda og áður en ég veit af þá er ég búin að hugsa hlutina svo gífurlega að ég er komin í hringi með allt saman og þessi litli snjóbolti sem ég byrjaði með er orðinn að hinu myndarlegasta snjólistaverki sem engin skilur (ekki einu sinni ég).

Ég tel mig hafa verið nokkuð heiðarlega í gengum tíðna EN ég hef einnig verið óheiðarleg. Ég er ekki stolt af því síðara en til að geta sagst vera heiðarleg verð ég að viðurkenna óheiðarleikann líka. Ég ætla mér nú ekki að fara að telja upp þau skipti sem ég hef gerst sek um óheiðarleika og líklegast man ég ekki öll skiptin en af hverju ég valdi þá leið er eitthvað sem vekur forvitna mína... Af hverju kjósum við að vera óheiðarleg þegar við viljum öll vera heiðarleg? Sama hvað við segjum þá er valið ávalt hjá okkur (hvort við kjósum að vera heiðarleg eða óheiðarleg)! Það er ekkert yfirnáttúrulegt við þetta val.  Í þau skipti sem ég hef valið að vera óheiðarleg hef ég oftar en ekki reynt að réttlæta óheiðarleikann fyrir sjálfri mér og rökrætt við sjálfa mig þangað til ég kemst að þeirri niðurstöðu að þetta hafi verið “öllum” fyrir bestu...  Sannleikur í fallegum umbúðum særir síður er oft það sem kemur upp í hugann. Er óheiðarleiki skortur á hugrekki? Oft biðjum við um heiðarleika en erum í raun að biðja um óheiðarleika. Hver vill til dæmis heyra að maturinn sem við erum búin að vera að elda síðustu 3 tímana sé bragðlaus, eða að rassinn á okkur sé huge í nýju gallabuxunum sem við vorum að festa kaup á? Að vera heiðarlegur krefst mikil hugrekkis. Það er ekki manninum eðlislægt að vilja særa einhvern vísvitandi (eða ég vil a.m.k ekki trúa því), og ekkert okkar sækist í að vera særð. Ég tel mig vera heiðarlega þegar ég segi að ég reyni eftir fremsta magni að vera heiðarleg.  Ég kýs oft að setja óheiðarleika undir sannleika í fallegum umbúðum. Ef ég veit að það særir engan að skella sannleikanum í þessar umbúðir þá vel ég þann kostinn frekar, en ef einstaklingur biður mig sérstaklega um að vera heiðarleg þá tel ég mig hafa það hugrekki sem þarf til að segja honum/henni það sem aðilinn vil heyra án þess að pakka því inn á nokkurn hátt.  Það er hins vegar erfiðara þegar ég lendi í þeim aðstæðum að þurfa að velja sjálf á milli og meta hvort einstaklingurinn vilji fallegu umbúðirnar eða umbúðarlausa sannleikann. Oft vel ég sjálf fallegu umbúðirnar af ótta við að verða særð... Hvað segir það mér um hugrekki mitt?

Þá er ég loksins orðin syfjuð... og þarf að vera komin á fætur eftir tvo og hálfan tíma ...

 

“Þetta reddast”
Ykkar Thelma Björk

 

 

 

 

Lífið og Hugrekkið
Trúlega er engin lifandi vera fullkomlega ánægð og oft teljum við að skynsamlegra hefði verið að velja annað en við höfum gert. En það er svo auðvelt að vera vitur eftirá.  Stundum er sagt að lífið  er lotterí og það getur svo sem verið rétt en það gefur okkur ekki afsökun til að sitja aðgerðalaus og bíða eftir einhverjum yfirnáttúrulegum örlögum, við getum sjálf haft heilmikil áhrif á líf okkar. Margir eru svo fljótir að sætta sig við neikvæðar aðstæður að það jaðrar við sjálfspyntingarhvöt. Það getur vissulega virst óvinnandi verk að breyta ýmsu sem við lifum við en þá megum við ekki gleyma viljastyrknum og blanda honum við smá hugrekki. Hugrekki er eitthvað sem er búið að vera ofarlega í huga mér síðustu daga. Hef ég sýnt nægilegt hugrekki og hef ég það hugrekki sem þarf til að takast á við þau verkefni sem bíða mín ?? Eina mikilvægasta leiðin til að eflast og þroskast er að taka skref út í óvissuna og til þess þarf hugrekki. Við eigum að horfast í augu við mistök okkar með hugrekki, læra af þeim og halda áfram. Við breytum ekki fortíðin en við getum skapað okkur bjarta framtíð. Það krefst hugrekkis að þora að vera sá sem maður vill vera og láta drauma sína rætast. Ég tel að hugrekki sé það sem við finnum í hjarta okkar fremur en það sem við hugsum. En við þurfum á hófsemi og réttlæti að halda til að taka skynsamlegar ákvarðanir...ákvarðanir sem krefjast hugrekkis. Ef við temjum okkur hugrekki er mun líklegra að við náum ákjósanlegum árangri. 

 

Mikilvægar ákvarðanir
Vinna, nám, búseta og einkalífið  Já síðustu vikur eru búnar að vera fullir af stórum ákvörðunum. Eins og flestir vita þá fengum við systurnar inn í skólann í Svíþjóð og erum á leiðinni út í endann ágúst. Húsnæðismál og leikskólapláss eru ekki komin á hreint en við staðfestum samt sem áður og “þetta reddast” er mér ofarlega í huga núna .  
Nýjan vinnan er yndisleg og sé ég ekki eftir að hafa tekið þá ákvörðun að fara að vinna hér á sambýlinu. Sem og ákvörðunin að flytja til Eyja. Ég er bara nokkuð sátt við það, hér er svo rólegt og þægilegt, Gauti er alsæll og við erum í faðmi fjölskyldu og vina. Vissulega sakna ég þeirra sem ekki eru hér og voru stór hluti af okkar vikulegri rútínu en við verðum dugleg að kíkja á höfuðborgarsvæðið í sumar og ekki ólíklegt að við mæðgin látum sjá okkur næstu helgi.   
Ég er hinsvegar lítið fyrir að blogga um mitt prívat og persónulega einkalíf, þó svo að ég ætti líklega að gera það til að friða þá sem eru farnir að hafa ómældar áhyggjur af því að ég sé farin að pipra. En prívat og persónulegt skal það vera áfram, þið megið trúa kjaftasögunum mín vegna   

 

Tíminn líður hratt
Ótrúlegt en satt þá held ég að allt taki styttri tíma en það í raun tekur. Eins og þið flest vitið þá er ég ein af þeim sem ætla að gera allt á engum tíma. Ég er búin að setja mér nokkur markmið fyrir haustið en einhverja hluta vegna held ég að ég eigi eftir að falla á tíma með eitthvað af þessum markmiðum. Ég á seint eftir að gera mér grein fyrir að Róm var ekki reist á einum degi. 
Baráttan við kengúrupokann og svampbotninn heldur áfram og stefnan er tekin á Hressó á mánudaginn með hinum baráttujöxlunum. Ég er búin að dusta rykið af gamla góða reiðhjólinu gönguskórnir komnir ofaná inniskóna. Súkkulaðið og gosið fær að víkja fyrir náttúrlegu nammi og grænu tei. Get ekki sagt að ég sé full tilhlökkunar og ég gæti náttúrulega endalaust svekkt mig á því að hafa ekki byrjað fyrr en markmiðið er að ná góðum árangri hvort svo sem tíminn ákveður að vinna með mér eða ekki.

 

Fótbolti
Það styttist óðum í HM… Betra að skipuleggja sig vel og láta lítið fram hjá sér fara. Ég ætla að vera samkvæm sjálfri mér og spá Brasilíu titlinum, Hollendingar verða í öðru og Argentínumenn í því þriðja… en þetta eru bara fyrstu getgátur..gæti skipt um skoðun (enda mér líkt að vera óákveðin ). Þangað til nær dregur getum við sem erum full tilhlökkunar skoðað þessar síður…

   

http://www.hmbolti.net/

http://www.hugi.is/hm/bigboxes.php?box_id=78365&more=1

 

En núna ætla ég að hætta að rausa þetta... er í einhverjum ham núna og gæti haldið áfram endalaus.. ætla næst að koma með pælingar um heiðarleika sem er að mínu mati nátengt hugrekki...

 

Góða nótt elskurnar og gangið hægt um gleðinnar dyr

Ykkar

Thelma Björk

 

 

 

 

Jæja þá erum við mæðgin formlega flutt til Eyja. Ég er byrjuð í nýju vinnunni minni og allt að komast í fastar skorður. Hef fulla trú á að þetta verði yndislegt sumar  

 

   

Eftir próftörnina er ég orðin algjör sykur- og koffínfíkill. Ég er með óseðjandi löngun í eitthvað sætt og ilmandi gott kaffi (sakna þess reyndar ekki að drekka kaffið hennar Dagmar vinkonu, kaffið sem hægt er að skera og kaffibrúsakallarnir myndu fussa og sveija yfir). En það kemur að því að maður þarf að velja, fíknin eða heilsan, og það er erfiðast að byrja. Ég sit því hérna með blómkáls- og broccolihaus og græna paprika og reyni eftir mesta magni að ímynda mér að mig langi ekkert í nammi og kaffisopa. Og ofaná allt þetta er ég grenjandi yfir sex and the city og ég veit ekki hvort það sé afþví að ég er ekki búin að borða nammi í allan dag eða drukkið aðeins einn kaffibolla eða bara útaf því að þetta eru einfaldlega svo góðir þættir  En núna er að duga eða drepast því að ég ætla mér að komast í gott form, missa kengúrupokann og fá heilsuna aftur. Þetta verður síðan auðveldara þegar Auðbjörg er komin til Eyja og “gönguklúbburinn” byrjar fyrir alvöru

Fór í eitt rosalegasta afmæli sem sögur hafa farið af á laugardaginn. Valtýr, Arnþór og Pétur voru með 30 ára afmæli í Egilshöllinni og þvílík stemmning. Þið sem þekkið þessa snillinga vitið væntanlega að þeir eru ekki þessu tíbísku meðallljón. Og þetta afmæli var með ólíkindum, allt flæðandi í áfengi og öðrum veitingum. Frábær skemmtiatriði og þvílík stemming á öllum, frábær hópur sem náði vel saman þó að þetta væru einstaklingar úr öllum áttum. Mikið hlegið af uppátækjum þeirra þriggja, lærðum línudans og spjallað (hóst – drukkið) útí eitt. Eftir að “flestir” voru búnir að æla þá var ekkert annað að gera en að panta leigubíl og skella sér í bæinn. Rúmum klukkutíma síðar kom síðan þessi elska og kom mér í siðmenninguna aftur…eða ég hélt það allavega. Ég skellti mér í röðina á kaffibarnum til að hitta á Rakel syss og stelpurnar. En ég var ekki á því að standa í einhverri röð og láta renna af mér (vest að ég fattaði ekki að ég var full upp að hálsi). Strákurinn fyrir aftan mig var vinalegur og bauðst til að bjóða mér í glas á pöbb sem hafði ekki neina röð og ég þáði það (fatta ekki alveg þá játningu enn þann dag í dag) og við röltum á einhvern þreyttasta pöbb sem um getur (man auðvitað ekki hvað hann heitir)… Anyway við settumst niður, ég, nýji vinur minn og folinn sem ég hafði komið ríðandi á í afmælið fyrr um kvöldið (það var villta vestrið þema, fyrir ykkur sem eruð að misskilja eitthvað ). Fljótlega átti ég fimm nýja vini og við sátum á þessari litlu svitaholu að tala um… hhuummm …(held að við höfum verið að tala um markaðsfræði í bland við fótbolta) og staupa Jägermeister. Svolítið spes fyrir minn smekk !! J Síðan hafði litla, blindfulla kúrekastelpan vit á því að koma sér út úr þessum crazy aðstæðum og heim að sofa (hóst – deyja) … Þó að ég hafi ekki planað að enda þetta kvöld eins og raun bar vitni þá verð ég að viðurkenna að ég skemmti mér konunglega og myndi ekki hika við að fara að djamma með nýju nördavinum mínum aftur ..  en úúúbbbsss verst að ég man ekkert hvað þeir heita

 En ætla að láta þetta duga í bili

 Love to you all  
Thelma Björk

Hæ elskurnar mínar og þið hin sem dettið hér inn og commentið aldrei

Og ég held áfram að reyna...

Þetta er búin að vera ein furðulegasta próftörn sem ég hef upplifað… hún hefur einkennst af kæruleysi og lítilli motivation. En ætli þetta kæruleysi sé ekki komið til að vera, ég er að fara í síðasta prófið á morgun og á eftir að klára ritgerð sem á að skila á sama tíma en samt finn ég mér tíma til að setja í þvottavél, dorma í sófanum, spjalla við félagana á msn, hlæja af reynslusögum okkar stelpnanna og síðast en ekki síst blogga eitthvað bull. Ég hef ekki upplifað svona mikið kæruleysi og innri ró síðan ég var unglingur. Þetta er hins vegar mun betri tilfinning heldur en hyper stressið, sturlunin, skræka röddin og skjálftinn sem ég svo oft finn fyrir á svona tímamótum Einn daginn mun ég vonandi finna hin gullna meðalveg á milli þessara tveggja póla og þá verður lífið ljúft.

Nú eru komnir níu dagar síðan að hann Gauti minn fór til Eyja og ég er komin með vott af móðursýki. Ég er án efa háðari honum en hann mér. Þessi elska hringdi í mig í morgun og sagði mér að hann væri búinn að fá nýjan körfuboltabúning og stuttuxur og ég yrði að koma með körfuboltann hans þegar ég kæmi til Eyja. Hamingjan koma fram í hverju einasta orði og ég þó svo að ég vildi meira en allt hafa hann hérna hjá mér núna þá er ég svo glöð yfir því hversu sjálfstæður og hamingjusamur hann er þó að ég sé ekki nálægt. Hann ætlar að vera svona sjálfstæður eins mamma sín hehehe

Síðustu vikur hefur ekki mikið komist að hjá mér nema skóli (fyrir utan nokkur hliðarspor sem ég tók um helgina). Þess vegna langar mig að óska Helgu Irmu, yndislega snyrtifræðingnum mínum til hamingju með afmælið sem var á mánudaginn. Og um leyð ætla ég að óska öllum þeim sem hafa átt afmæli eða annars konar merkisdaga síðustu vikurnar (og hafa ekki fengið hamingjuóskir frá mér) til hamingju með daginn

En já hvernig væri að fara að hysja upp um sig buxurnar og halda áfram að læra. Klukkan er að verða hálf níu og það eina sem ég er búin að læra í dag er að ég er ekki að fara að ná þessu prófi nema að ég fari að læra eitthvað. Kæruleysið er allavega ekki að fara að gera mér neinn greiða, veit ekki um neinn sem hefur fengið
8 + á prófi fyrir það eitt að vera kærulaus

Sjáumst hress og kærulaus um helgina 

Thelma Björk

Ég er búin að sitja hérna við eldhúsborðið í nokkra klukkutíma en til þess að get haldið áfram að einbeita mér að  ritgerðarskrifum og próflestri þá verð ég að fá að koma þessum blessuðu hugsunum mínum frá mér. Stundum vildi ég að ég gæti “bara hugsað” í stað þess að “hugsa alltaf”. 

Já það hefur margt á daga mína drifið frá því ég bloggaði síðast. Við mæðgin ætlum að taka saman föggur okkar eftir próf og flytja til Eyja. Ég er búin að fá vinnu á sambýlinu og gæti ekki hafa fengið betri vinnu, þó víða væri leytað. Að vísu er ég svolítið kvíðin að fara af höfuðborgarsvæðinu og því frelsi sem ég hef hérna, nú verður ekki bara sest uppí bíl á frídögum og keyrt uppí bústað.  En Vestmannaeyjar eru fullar af möguleikum og frelsi líka…bara á allt anna hátt og ætla ég að nýta aðstæðurnar út í ystu æsar. Ég og Auðbjörg ætlum að vera duglegar að labba og hreyfa okkur, taka sál og líkama í gegn Svo á ég góð frí á milli vakta og þá verður skroppið uppá land til að sletta úr klaufunum eða til að slappa af uppí bústað hjá ömmu og afa.
Planið fyrir sumarið er að plana ekki lengra en morgundaginn!! Já það er ekki hægt að plana mikið þegar maður veit ekki hvert planið á að taka mann… ég fæ vondi svar frá Háskólanum í Lund í þessum mánuði og þá get ég virkilega fari að plana og plana og plana…
Síðustu daga var eins og allt hafi gengið mér í hag en allaf skal eitthvað koma mína leið og minna mig að hafa báðar fæturnar á jörðinni. Eru þetta aðferðir veruleikans til að minna mig á að lífið er ekki dans á rósum og án smá hindranna muni ég aldrei koma til með að vera nægilega þákklát fyrir það sem ég á? Hvernig yrði lífið ef allt myndi ganga upp eins og í sögu??... Nei takk ekki fyrir mig… ég vil frekar hóla og holur en sléttur, reynlu frekar en reynsluleysi, fjölbreyttni frekar en einsleittni…
Ég ætla svo að svíkja það loforð sem ég gaf hér síðast og enda þetta blogg á smá heimspekilegum pælingum… þið sem nennið ekki að hlusta á endalausar pælingar mínar getið því hætt að lesa hér…við ykkru hin sem eru endalaust þolinmóð eða hafið ekkert betra að gera segi ég bara góða skemmtun og endilega kommenta… komið með efni í aðrar pælingar

Lífið er eitt andartak

Lífið er fjölbreytilegt. Því lengur sem við lifum þeim mun betur sjáum við að hamingjan er ekki fasteign, enginn gengur að henni vísri. Lífshamingjan er verkefni sem vinna verður að og púla fyrir. Okkur er úthlutað ýmsum gæðum og ýmsum takmörkunum sem við verðum síðan að lifa með. Það er jú okkar hlutverk að spila vel úr því sem við höfum á hendi. Læknavísindin geta skýrt margt um erfðir okkar félagsvísindin skýra þá mótun sem á sér síðan stað á lífsleiðinni. Ég vil afneita örlagahyggjunni, þeirri hugmynd að líf okkar sé kortlagt við fæðingu, þó svo að það sé oft auðveldara að aðhyllast þá hugmyndafræði. Eða hvað finnst þér? Er auðvelt að trúa að framtíðin geti aðeins farið á einn veg ???…Hvað verður þá um valið sem við viljum öll trúa að við höfum og möguleikana sem eiga að vera óendanlegir í nútíma þjóðfélagi?  Nei að þessu sinni ætla ég í einfeldni minni að trúa því að hver er sinnar gæfusmiður og hætta að velta mér uupúr þessu þangað til í næsta stríði!!!    

Það rann uppfyrir mér um dagin hversu mikilvægt það er að láta lífið ekki líða hjá án þess að taka þátt í því með opnum hug og opnu hjarta. Persónulega hef ég látið all mörg andartök framhjá mér fara og þegar ég hugsa til baka þá er ekki laust við að eftirsjá geri vart við sig, vonbrigði að hafa ekki staldrað við og tekið betur á móti þeim. Með vaxandi aldri fylgir vaxandi viska og það sem ég vissi ekki þá veit ég núna og það sem ég veit ekki núna mun ég vonandi vita seinna. Hamingja fylgir ekki auði, né auðnuleysi fátækt. Alltaf er best að vera ánægður með það sem maður hefur. Að eiga góða fjölskyldu og vini, er það besta sem nokkur maður getur eignast.

Mottó mitt þessa vikuna: Hafðu í huga að tilfinningar eru smitandi og gleði smitast hraðast       

Hafið þetta í huga þangað til ég nenni að bulla í ykkur aftur

 

Lots and lots of love

Ykkar Thelma Björk